Een aantal weken terug werd ik gebeld, of ik mee wou doen aan een blogtournee. “Wat is dat?” vroeg ik, ik had er nog nooit van gehoord. Het bleek een actie waarbij een aantal bloggers gevraagd werd een boek te recenseren of gewoon een blog te schrijven geïnspireerd op het boek. Het leek me wel wat, een weekje later kreeg ik het boek in de bus. Ik had me voorgenomen er elke avond een stuk in te lezen. Maar daar ben ik snel mee gestopt, ik werd er niet vrolijk van….
Maar ja, de datum dat mijn blog af moest zijn naderde, dus toch maar mijn kop uit het zand getrokken en me verdiept in de inktzwarte letters van het boek “Wildgroei” van Rob Hengeveld.
Tijdens het lezen moest ik vaak denken aan een beeld dat ik zag toen ik een aantal jaren geleden ‘s nachts vanuit een vliegtuig naar beneden keek:
Bovenstaand beeld is gefotografeerd door een satelliet. Vanuit het vliegtuig zag ik een veel gedetailleerder beeld: elke lichtvlek was met ragfijne lichtlijntjes verbonden met andere lichtvlekken. Het beeld riep associaties op…. En ik moest denken aan al die economen, industriëlen, politici die maar blijven roepen dat groei noodzakelijk is: “We moeten blijven groeien!!!”.
Als in ons lichaam cellen ongebreideld blijven groeien, dan zijn we ziek. En als we die ziekte niet bestrijden gaan we er aan dood.
Stel dat we de afgelopen twee miljoen jaar elk jaar ‘s nachts één foto van de aarde hadden gemaakt. Al die foto’s gaan we als een timelaps-filmpje, met 25 beeldjes per seconde, afdraaien, dan hebben we een film van 24 uur. 24 uur zwart beeld, pas de laatste 4 seconden van die film zien we bovenstaand beeld ‘exploderen’.
Wildgroei dus. In het boek beschrijft Rob Hengeveld wat die enorme aantallen mensen voor de aarde betekenen. En dat aantal blijft maar groeien, bovendien verwachten al die mensen dat het alsmaar ‘beter’ wordt, dat ze nog meer mogen gaan consumeren.
We leven in een informatie-tijdperk. Je zou dus verwachten dat wij mensen, die ons zelf ‘homo sapiens’ noemen, de ‘wijze mens’, dat we weten dat de grondstoffen bijna op zijn, dat onze wereld langzaam veranderd in een vuilnisbelt, dat ons zoet-water opraakt, dat onze landbouwgronden eroderen of verzadigd raken met gifstoffen, dat over dertig jaar nergens meer oerbossen zijn, dat onze oceanen straks vol zitten met plastic en er geen vis meer in zwemt.
Maar nee, we zijn geïnteresseerd in wie het songfestival wint, welke voetbalclub gewonnen heeft en we zijn geïnteresseerd in wat een bepaald cosmetica-product voor ons uiterlijk kan betekenen:
Maar wat gebeurt er ondertussen met de wereld:
De teerzand-gronden in Canada.
Doordat het boek alle aspecten en gevolgen van comsumptisme behandeld krijg je ineens het totaal-plaatje te zien.
En ineens schrik ik me rot!
Terwijl ik lees en zie hoe we de wereld aan het uithollen zijn bedenk ik me dat boven mij mijn zes maanden oude zoon ligt te slapen. In wat voor een wereld gaat hij opgroeien? Wat gaan mensen doen als we nog maar 2 miljard mensen kunnen voeden in plaats van de te verwachten 10 miljard die er in 2100 zullen zijn? Omdat er geen kunstmest meer is want de grondstoffen daarvoor zijn zo over de wereld verwaaid dat ze niet meer te winnen zijn. Wat gaan mensen doen als er geen water meer is om te drinken, wat gaan mensen doen als er geen energie meer is om hun huizen warm te stoken…. of als het klimaat helemaal op hol slaat? In wat voor een wereld gaat hij opgroeien?
En wat nu te doen?
Rob komt zelf met een aantal gewaagde oplossingen. Nou ja ‘oplossingen’? Het laat ons het dilemma zien en stelt ons voor de keuze.
Om deze wereld nog wat langer voor ons mensen bewoonbaar te houden zal de wereldbevolking moeten zakken naar 1 miljard, stelt Rob. Aan ons de keuze, regelen we zelf iets of hakken we later elkaars koppen eraf?
Om te voorkomen dat ons klimaat op hol slaat (waardoor al het leven op aarde onmogelijk wordt) zullen we moeten overschakelen op een ‘klimaatneutrale’ energiebron. Wind en Zon gaan voorlopig maar voor 20% in onze energie behoefte voorzien. De andere 80% zal voor nu van kernenergie moeten komen volgens Rob. Het is kiezen voor het probleem nucleair afval of voor een op hol geslagen klimaat (en dus een levenloze planeet).
En natuurlijk moeten we gaan recyclen, maar honderd procent recyclen is onmogelijk en daar heeft Rob natuurlijk gelijk in. Maar in ieder geval voorkomen we zo wel het overvol raken van onze planeet met afvalstoffen die niet meer als grondstof in te zetten zijn.
En oh ja, wat je ook alvast kan doen is mee doen met het protest tegen Monsanto dat dit weekend (25 mei) in Amsterdam of Wageningen wordt gehouden. Monsanto probeert een monopoly op onze voedselvoorziening te krijgen door patenten op zaden te nemen, vergiftigd onze landbouwgronden met gif, tast de biodiversiteit aan met hun genetisch gemodificeerde zaden en het bedrijf heeft giffen (Agent Orange onder andere) geproduceerd waaraan al meer dan 5 miljoen mensen zijn overleden.
Verplichte kost
Dit boek moet opgenomen worden in het curriculum van het Voortgezet Onderwijs. En iedere ouder zou het moeten lezen, want wat heeft je kind aan een monetaire erfenis als we hem een wereld nalaten waar niet op te leven is. En natuurlijk dienen onze regering en parlement dit boek te lezen.
De blogtournee:
Di 21 mei > eenbeetjegroener.blogspot.nl
Wo 22 mei > duurzaamnieuws.nl
Do 23 mei > kleanworldwide.nl
Vr 24 mei > lowimpactman.be
Ma 27 mei > thinkecodesign.nl
Di 28 mei> mjvdl.com
Wo 29 mei > sargasso.nl
Do 30 mei > gelezengoed.blogspot.com
Vr 31 mei > elseboutkan.nl
Ma 3 juni > mariekedegroot.com
Di 4 juni > zwerkconnect.nl
==========
Peter Smith is initiatiefnemer van stichting Klean en directeur van de Dopper Water en Waste Academy.
Peter met zijn zoon voor de Wereld van Zwerfvuil; een globe van 5 meter in doorsnee van op straat gevonden plastic afval.
